Ben bir başlık bulamadım. Ama bu yazı sizin olsun...

Hazır kitapların da yasaklanması ‘yine’ gündemde iken, inadına birkaç kitap paylaşmak istedim. Eh bir de müzik önerim olacak. O halde başlayalım....

Michael Ende’in ‘Bitmeyecek Öykü’ kitabını yıllar önce satın almıştım ve okumuştum. Antalya’da iken de aynı yazarın ‘Momo’adlı kitabına rastlayıp (çocuk kitapları bölümünde) hiç tereddüt etmeden sepetime atmıştım. Aslına bakarsanız okumayı pek beceremediğim ‘fantastik’tarzda bir yazar olan Ende, bu iki romanı ile beni resmen cezbetti. Geçenlerde gittiğimiz bir kitapçıda yazarın okumadığım üç kitabına daha rastladım ancak aile bütçesine zarar vermemek ve okunmayı bekleyen kitaplarımı da bitirmek adına şimdilik sadece ‘Dilek Şurubu’ adlı kitabını aldım. Kapak resmi yine bir çocuk kitabı tadında ama eminim bunu da severek okuyacağım. Şayet fantastik tarz seviyorsanız okumuşsunuzdur ancak fantastik tarza karşı bir önyargınız varsa eğer, benim gibi ‘Bitmeyecek Öykü’ile okumaya başlayabilirsiniz....

Okunmayı bekleyen kitaplar demişken, size göstermek için kitaplığımdakilerin bir kısmınının fotoğrafını çektim. Kendime, kitap almayacağım konusunda söz veremiyorum çünkü takip ettiğim bloglardan her gün yeni bir yazar tavsiyesi okuyor ve okumak için heyecanlanıyorum. Sevgili Leylak’ın başıma sardığı güzel bela ‘Nazlı Eray’la ise tam bir aşk yaşıyorum. Diğer kitaplarını da alıp okumak istiyorum. Yaşadığım aşk o kadar derin ki, bir kitabını yeni bitirmişken ve tadı hala damağımdayken bir diğerini sonraya saklayayım düşüncemi çöpe attım. 

Önce elime Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikaye, ardından da Vedat Türkali’nin Kayıp Romanlar kitaplarını aldım ancak aklım Eray’da olduğu için okumayadım. Size bir şey itiraf edeyim mi? Normalde bir gecede bitecek olan bu kitabı yavaş yavaş okuyorum. Nedense Nazlı Eray da beni Ayfer Tunç gibi esir aldı... şimdilerde Nazlı Eray’ın muhteşem bir üslupla yazdığı Uyku İstasyonu adlı kitabı okuyorum. Ve Eray’ı bu kadar geç tanıdığım için kendime kızıyorum...

Bir de son brkaç gündür bu üç albümle zaman geçiriyorum. Birisi Hüsnü Arkan’ın Mino’nun Siyah Gülü adlı muhteşem romanının içinde verilen tek parçalık ‘Beş Mayıs’ adlı CD, diğeri yıllar önce Antalya Işıklar Caddesi’nde açılan ancak her kitapçıya olduğu gibi kısa sürede kapanan kitapçıdan aldıpğım Notre-Dame de Paris adlı albüm, sonuncusu ise değişik bir jazz albümü. NTV ya da CNNTÜRK’te görüp bayıldığım bir albüm. Baki Duyarlar ve Derya Türkan’ın kemenjazz adlı albümü. Adem adlı parçaya bayılıyorum. CD’yi edinene kadar youtube dan dinleyebilirsiniz parçaları...

Aslında 2013’e girmeden ben de geçen yılın bir muhasebesini yapıp, kıskandığım bloglar hakkında birşeyler karalayacaktım ancak olmadı. Kısace bahsetmek gerekirse 2012’de gazeteciliği bıraktım, doğum fotoğrafçılığı alanında yeni bir yola girdim (ayrıntılar daha sonra), evlendim, Ankara’ya taşındım ve mutluyum... Bloğumu çok fazla güncelleyemedim ama blogerları takip ettim. En çok kıskandığım blogerları da buradan ilan edip sözlerime son vereceğim....

Sürekli blogunu güncel tuttuğu ve okuttuğu için YolunNeresindeyim, İstanbul’da gezmedik yer bırakmadığı ve güzel yemeklerini, izlediği filmleri okuduğu kitapları paylaşmaktan çekinmediği için SeyhandanHayata Dair Güzellikler, bir yıl boyunca gidilmedik etkinlik bırakmadığı, gittiği her şehri su gibi içip paylaştığı, okuduklarını önerdiği için LeylakDalı, kendi giysilerini kendisi yapabildiği ve bunları üşenmeden blogunda anlattığı için Laçin Tenel benim en kıskandığım blogerlar oldu. Sizin gibi olabilir miyim bilmiyorum ama okumaktan büyük zevk alıyorum. Yazmaya devam edin, paylaşın, öğrenelim, çoğalalım. Hem de yasaklanan kitaplara inat...

Not: Okumadıysanız hala küçük bir öneri; George Orwell’in 1984, Ray Bradbury’nin Fahrenheit 451 kitaplarını okuyun. (Ben Fahrenheith 451’in filmini izledim, kitap okunacaklar listesinde. İsterseniz filmini önce de izleyebilirsiniz). Şu ara yaşanan yasaklarla ilgili okunacak en anlamlı kitaplardır kendileri kanımca.

Üç kitap, üç kadın, çok kahraman...

Nereden esti bilmiyorum ama bir ara fena halde ‘Yahu ben neden hiç kadın yazar okumuyorum’ diye kafama takmıştım. İşte o günlerde Antalya D&R’ın raflarında kadın yazar ararken  Ayten Kaya Görgün’ün ‘Arızalı Babaların Çatlak Kızları’kitabını görmüş, hem kitabın ismine hem de yazarın ilk romanı olmasına vurulmuş ancak ne akla hizmetse almamıştım. Eh kısmet İstanbul’da kitaba sahip olmak, Ankara’da da okumakmış.

Doğu illlerinden güneye göç etmiş bir ailenin evladı olarak kitap bana kendisini çok yakın hissettirdi. Bilmiyorum, belki de baba kız, erkek kadın ilişkileriyle olan derdimden dolayı böyle hissettim ama sevdim ben. Hem de çok sevdim. Ayten Kaya Görgün bu ilk romanında Ankara’ya göçmüş bir ‘göç’ mahallesindeki kadınların, erkeklerin yaşam öykülerini çok güzel bir dille size sunuyor. Kitapta kadın erkek ilişkilerinden, namus olgusuna, ertelenmiş hayatlardan, adanmış pişmanlıklara kadar çok şey var. Okuyun derim. Başka da bir şey söylemem...

Arızalı Babaların Çatlak Kızları kitabından sonra elime Esmahan Akyol’un ‘Savrulanlar’ adlı romanını aldım. Yine bir kaçış hikayesi niteliğinde olan bu romanda geçen ‘Kevork’ karakterinin Ercüment Cengiz’in ‘Gırnatacı’ adlı romanında da geçmiş olması ‘tesadüfün bu kadarı’ dedirtti bana. Yanlış anlaşılmasın, iki Kevork da hem hayatları hem de işleri bakımından birbirinden çok ayrı. Ben sadece ilk defa okuduğum yazarlarda bir benzerlik yakalayınca şaşırıyorum o kadar.

Her neyse, Savrulannlar romanı da, baba kız sevgili büyükbaba ekseninde devam, eden doyurucu bir roman. Ama bu kadar da değil. Roman kahramanının yurt dışına yaptığı ‘kaçış’, yurt dışında yaşayan yabancıların ‘göç, yaşam, aidiyetlik’ konusunda yaşadıkları sıkıntıları da size hiç sıkmadan anlatıyor anlatıyor. Bu kadar mı? Tabi ki değil. Eh bir de Akyol’un sizi sıkmayan bir üslubu var ki kitabı elinizden bırakamıyorsunuz. Zaten yazarın diğer romanları beş dile çevrilmiş ve yayınlanmış. Okuyun, vallahi okuyun....

Veee TÜYAP kazancı üçüncü kitabım. En lezzetlisini sona bıraktım. Hayır diğer iki kitabım da çok güzeldi ama bu bir başka.

Leylak Dalı'nın önerdiği bir yazardı  Nazlı Eray. onun İmparator Çay Bahçesi adlı kitabını nasıl tanıtırım bilmiyorum ama ben çok etkilendim desem herhalde yavan kalır. Kitap yazmak isteyenlerin en büyük korkusunun karşılıklı diyalogları, insanı sıkmadan, mantık düzlemninde nasıl yazacağı konusudur. Nazlı Eray, neredeyse tamamı diyaloglardan oluşan bu ‘hayalüstü’ kitabında sizi oyun makinelerinin arasına, gizemli bahçelerin içine, unutulmamış kadınların hayaletlerinin hayatlarına ortak ediyor. Okudukça seyehat ediyorsunuz kitapla birlikte. Hatta ‘gece’ olup gökyüzünde seyehat bile ediyorsunuz. Eğer Eray’ın kitaplarını okumadıysanız bunu da alın okuyun. Bende ‘uyku İstasyonu’ adlı kitabı da var. Onu da okumak için sabırsızlanıyorum...

Bitmedi, size bir de hafta sonu yaptığımız Beypazarı gezisinden aldığım ganimetlerimi göstermek istiyorum. Bu benim ikinci Beypazarı gezim oldu. İlkinde Ramazan ayı olmasından dolayı boştu, hafta sonu ise soğuk olmasına rağmen sokaklarda canlılık vardı. Beypazarı’nı ben gümüşlerinden dolayı seviyorum. Daha önce alışveriş yaptığım bir dükkanın yanı sıra gezerken vitrinine vurulduğum dükkandan bu güzellikleri aldım.

Birisi mercanlı kolye ve küpe, diğeri ise el işlemesi minik küpeler. Bu ara çok kilo aldığımdan yüzük takamıyorum, ben de böyle küpe ve kolyelere sarıyorum. Neyse bakalım uzun tuttum bu sefer.Aaa durun durun Leylak Dalı'nın blogunda başlattığı çalışmaya katılamadığım için içimde kalmıştı. Bir de kitaplığımın fotoğrafını paylaşmak istiyorum. Daha önce paylaşmışmıydım bilmiyorum. Ama İşte son olarak kitaplığım...

Gırnatacı Osman'ı dinlemek ister misiniz?

Bugüne kadar, yani bu yaşıma kadar hayal ettiklerimi gerçekleştirme becerisi göstermiş birisiyim. Nedeni ne diye soracak olursanız sanırım tek kelime ile ‘inanç’ diyebilirim. Kendime ve yapacaklarıma olan inanacımı kaybetmediğim için bu yaşıma kadar, yapacağım dediğim şeyleri hayata geçirdim. Orta okul yıllarımda anı defterime şunu yazmıştım, “Önce Edebiyat Fakültesi’ni bitirip Edebiyat Öğretmeni olacağım, ardından da Gazetecilik Fakültesini bitirip Gazeteci olacağım...” Liseye geçince Mehmet Aslantuğ’un da ‘Sıcak Saatler’ dizisindeki performansından, Tayfun Talipoğlu’nun yollara olan sevdasından etkilenerek ‘gazetecilik’te karar kıldım. Hatta şöyle yazdım harita metod defterimin arkasına “Ben 2001 yılı Haziran ayında Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü’nü kazanacağım.” Öyle de oldu... Kazandım...

Eskiden böyleydi. Ama bugünlerde ruhuma peyda olmuş ‘inançsızlık’ hissi yüzünden pek bir şey yapamıyorum. Bloğumu da boşluyorum, yazmak bile gelmiyor içimden. Ama sürekli okuyorum, hayal kuruyorum, ‘bir gün ben de yazacağım’ diye telkin ediyorum kendimi...

Son okuduğum roman beni biraz kendime getirdi diye sizinle bunları paylaşmak istiyorum...

Geçen yıl  haberim olmdu Everest Yayınlarının ‘İlk Roman Yarışması’ndan. Çok heveslenmiştim fakat katılamamıştım elimde yazılı bir ‘roman’ olmadığından. Bu yıl da Everets Yayınları’nın İlk Roman Yarışması’nın sonuçları açıklandığında, sanki kendi romanımla yarışmaya katılmışım gibi heyecanlandım. Romanın satışa sunulacağı günü heyecanla beklerken kendimi İstanbul’da TÜYAP Kitap Fuarı’nda buldum. Ben İstanbul’a gitmeden birkaç gün önce ödülünü alan ‘Gırnatacı’ adlı romanın yazarı Ercüment Cengiz ile tanışamasam da kitabıma kavuşmuş olmanın heyecanı ile hemen satırları su gibi içmeye başladım...

Nasıl anlatılır bilmem ama Cengiz’in en çok entelektüel bilgisi beni kendisine hayran bıraktı. 2007-2011 yılları arasında kaleme aldığı ‘Gırnatacı’ o kadar farklı ki, okumanızı gerçekten çok isterimMüzik bilgisini romanına yansıtmış olan Cengiz o kadar güzel anlatmış ki Gırnatacı Osman’ın nağmelerini, gittiği gördüğü yerleri o kadar güzel tasvir etmiş ki, hatta Gırnatacı Osman’ın yüreğini yakan aşklarını öyle güzel anlatmış ki; ben Gırnatacı Osman’ı gidip dinlemek ve sohbet etmek istedim...

Çok az kitap insanda böyle hisler uyandırır biliyorum. Ben bu kitapta çok şey öğrendim. Aslında Ankara’da Kadın Doğum Uzmanı olan Dr. Encüment Cengiz ile bir araya gelip romanının yaratım sürecini de konuşmayı çok isterim.

Sürprizlerle dolu olan bu kitap belleğimde kalıcı bir iz bıraktı diyebilirim. Kitabın konusu ve içeriği hakkında çok fazla şey söylemek istemiyorum ama E. Cengiz bana Gırnatacı romanı ile sabırlı olmam ve kendime inanmam gerektiği gerçeğini hatırlattı. Belki bu yazdıklarımı okumayacak ama ellerine sağlık diyorum. Ve umuyorum bunun gibi daha çok roman kaleme alır da doya doya okuma fırsatı yakalarım...