Bana bir ŞEYLER oluyor?!?!?!

Birkaç şey karalamak istiyorum buraya. ‘Çok izleyicim de yok, merak edenim de. O yüzden kime karalayacaksam’ diye geçiriyorum içimden. Sonra da ‘Ama görürsünüz bir gün büyük adam olduğumda benden randevu almak hatta sistemime girip yazılarımı okumak için para vereceksiniz’ diye kızıyorum beden bi haber olanlara. Ben böyle kendimle uğraşırken, içimi gıdıklayan şeyin ne olduğuna da anlam vermeye çalışıyorum. Böyle boğazımdan bir çığlık dışarı çıkmak için tırmalıyor, aynı zamanda gözlerim de doluyor. Yok yok bunlar mutluluğun işaretleri, kesin. Çünkü karanlık değil çığlığım, tırmalamalar da sert değil, oldukça tatlı. Acep bana neler oluyor böyle. Bahar da geçti. Yoksa içine hapsolduğum depresyonumdan mı kurtuluyorum? Aha, her yer gözüme yeşil görünmeye başladı. Hulk mu girdi içime yoksa? Yok yok, bunda bir alamet var. Hem ben dün kendimi aşıp, içimdeki kötü sesi dinlemeyip çıktığım yolu tamamladım. Hoş sesi dinlemiş olsaydım daha iyiydi ama olsun, en azından çıktığım yoldan geri dönmedim. Ya bana bir şeyler oluyor. Heyyyyy, sesimi duyan var mı? Size diyorum, bana bir şeyler oluyor. Her yer neden bu kadar pembe???

Günlükler - 3

Yeni yılın ilk kelimeleri…Mutlu olmak lazım değil mi? Mutsuz değilim zaten ama içime yerleşmiş ve ben ağlamadan beni terk etmeyecek bir hüzün var. Gözlerim dolu dolu. Sebepsiz ağlamak istemiyorum artık. Bir sebebim de olmalı, ama ne? Dün izlediğim filmi bahane etsem mi acaba?

04.01.2010

Günlükler - 2

Boşluklar ve gelgitler. Sanırım hayatımın bundan sonraki aşaması hep böyle devam edecek. Kendimi açtığım zaman cüzamlıymışım gibi ‘geleceğimi’ düşünerek ve acıyarak bakacaklar bana. Derin, saçma hislerle boğuşacağım. Yine, sonu bir öncekine benzeyen ama hiçbir zaman ders alınamayan o gelgitlerden birisini yaşayacağım. Önce geleceğim, sonra gideceğim. Ya da gidip terk edileceğim. Kendimden nefret edeceğim. Boşluğun içine saklanıp, kendimi saçma hurafelerimle dolduracağım. Sonra yine aynı şey. Velhasıl kelam, ben iflah olmam…

12 Aralık 2009