Bugün Antalya çok güzeldi…

Yağmurdan sonra Antalya,

Pek keyifli
Hava açık
Hevesli…




Renkler yerinde,
Canlı…



Biraz rüzgar,
Çok değil
İçini serinletecek kadar.

Başım belada...

Bundan yıllar önce, tamam tamam birkaç yıl önce, benim de her ‘sağlıklı’ insan gibi bir facebook hesabım vardı. İnternetle tanışmam ve iletişim serüvenim pek sağlıklı geçmediği için facebook maceram da kötü bir şekilde son buldu. Duvarımı kirleten ‘sevgili’ arkadaşlarım tüm kirli çamaşırlarımı bir bir ortaya dökünce, ben de çantamı kaptığım gibi çıktım. O zamanlar hesabı kapatma diye bir seçenek vardı- sanıyorum artık yok, şimdi dondurabiliyorsun sadece- ona tıkladım ve facebook ile iletişimimi sonlandırdım. Sonrasında bir kere bile pişman olmadım. Ta ki bu yıla kadar.

Mahalle baskısı denen şey başıma bela oldu anlayacağınız. Mesleğim gereği bir facebook hesabı edinmem gerektiği gerçeği ile karşı karşıya kaldım defalarca, direndim. Bir hesabım olursa gün boyu onunla uğraşacağım gerçeğini her defasında dillendirerek ‘mahalle baskısı’nı susturmayı denedim, yemedi. Her seferinde karşıma çıkan ‘facebook’tan örgütlenmişler eylem yapacaklar’, ‘bilmem kime hakaret etmişler’, ‘bilmem ne için grup oluşturmuşlar milyonlar üye olmuş’ şeklinde basına yansıyan haberleri, yapamadığım için okudum. Arkadaşlarımın evliliklerinden, bebeklerinden bi haber oldum. Hayat hızla akıp giderken kendimi bir an yerimde sayarken buldum. Cep telefonunun elzem olduğu bir dönemde, cep telefonsuz dolaşıyormuş gibi hissettim kendimi.

Birkaç saat önce bir arkadaşımın ‘Gamze şu twiti paylaşır mısın twitter’ından’ sorusu ile de kalakaldım. Çünkü benim ‘facebook’un yanı sıra bir ‘twitter’ım bile yoktu. Kınandım, yerin dibine sokuldum. İnternete de girebilen bir telefon hediye edilmesi koşulu ile twitter ve facebook hesabı açacağımı söyledim – evet telefonlarım internete giremiyor- ama ikna edemedim.

Şimdi ise ne yapacağını bilemeyen bir haldeyim. Yeni bir facebook hesabı açıp arkadaş listesi oluşturmaya, gruplara üye olmaya, bişiler paylaşmaya, bişilere ortak olmaya zamanım var mı bilmiyorum. Yok ‘internet zaman kaybı’ diyenlerden değilim. Sadece kendimi bildiğimden böyle söyledim. Bir twitter açıp, günün her saati kim ne yazmış, kim ne demiş diye takip edebilecek kadar da ‘hızlı’ değilim.

Hesap açtıktan sonra yine bir şeylerden geri kalacağımın bilincindeyim. Şimdi söyleyin, ben ne yapayım? Zaten uzak kaldığım bu iki sosyal paylaşım sitesine üye olup azıcık yaklaşayım mı? Yoksa hiç bulaşmadan yoluma mı devam edeyim? Başım dertte bana bir yol gösterin!!!

Onu fotoğraf makinası güldürdü...

Birkaç günlük tatilin ardından işe başladım. Evet kabul ediyorum, tatil sonraları için işe gitmek hayli azap verici bir durum. Ve evet sabah işe ayaklarımı sürüye sürüye geldim. Bugün okullar açıldı ya, sabahtan hemen ilköğretim haftası etkinliklerine katıldım. Üç okulun açılışı vardı. Bir omzumda fotoğraf makinesı çantam, birisinde laptop, üztüne bir de nemli ve bunaltıcı bir hava. Yoruldum, hem de çok. Kemiklerimin ağırdığını hissediyorum. Hamama gitmek istiyorum. Ve biliyorum karman çorman yazıyorum. Neyse….



Bugün okul açılışlarının birisinde bu çocuğun fotoğrafını çektim. Halk oyunu ekibindeydi, hepsinden de farklıydı. Yüzüne takındığı o ciddi hal ile oynuyordu. Fotoğrafını çekmek istedim. Bir iki kareden sonra çekildiğini fark edip sırıttı. Tüm ciddiyetini bozdum, ben de sırıttım. Ama ben onun daha çok bu ciddi halini sevdim. Sizinle de paylaşayım istedim….